Normaal heb ik een duidelijk beeld vooraleer ik vertrek welk traject ik wil doen.
Nu heb ik een maximaal traject vastgelegd waarbij wel de startplaats vastligt en het traject maar zonder specifiek eindpunt. Ik laat dit volledig afhangen van het verloop van de tocht, zwaarte, temperatuur, fysiek, slaapmogelijkheden, motivatie, evolutie ivm corona (en dat gaat de laatste dagen vooral in Spanje weer erg de verkeerde kant op), ...
Vroeger afbreken zal geen teleurstelling zijn maar het volledig afmaken een bonus.
Het is ook een raar gevoel ... mijn partner is er niet meer ... het geeft een leeg gevoel.
Het huis, onze thuis, blijft leeg achter.
Ik kreeg gisteren een mooie tekst doorgezonden van mijn schoonzus Jes en voeg hem hier graag toe:
Wandelen
Wie
wandelt, wandelt nooit alleen
altijd zijn er wel vogels, altijd
de wind
of de waterstromen
de bronnetjes soms
of
passanten.
Altijd zijn er de bomen
en de wolken die je
groeten
of de strakke blauwe hemel.
En de zijwegen en
kruispunten
die vragen om een keuze.
Altijd zijn er je
gedachten
die meetrekken als engelen
of als duivels die je
plagen.
Alleen wandelen bestaat niet.
Wandelen
brengt je ook altijd weer
op je innerlijke weg
en brengt je thuis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat iets van je horen ...